Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία, την Παρασκευή, 6 Μαΐου 2005, στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μονής Κύκκου στον Αρχάγγελο, οι εργασίες του τόσο ενδιαφέροντος μουσικολογικού Συνεδρίου, που οργανώθηκε από το Κέντρο Μελετών Ιεράς Μονής Κύκκου και τη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής με θέμα: "Οι Αναστάσιμοι Ύμνοι στην Ορθόδοξη Λατρεία και παράδοση".

Η όλη δομή του συνεδρίου χωριζόταν σε τρεις ενότητες, οι οποίες αναφέρονταν στην "Υμνογραφία, Υμνολογία και Θεολογία των Αναστάσιμων Ύμνων", στην "Ψαλτική τέχνη των Αναστάσιμων Ύμνων"" και στη "Σχέση της Βυζαντινής μουσικής με τα Δημοτικά τραγούδια".

Το συνέδριο αυτό, ουσιαστικά, εξέφράζε την ευαισθησία και τον προβληματισμό της Μονής και του επισκόπου της, για ένα τόσο σημαντικό θέμα, όπως είναι η βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική, "που αποτελεί παρακαταθήκη και εθνική κληρονομιά", όπως την χαρακτήρισε, ο Κύκκου Νικηφόρος, με την εισαγωγική του ομιλία. Ανέφερε, ακόμη, με έμφαση ότι: "έχουμε χρέος και έναντι της εκκλησίας και έναντι της ιστορίας να διατηρήσουμε ανόθευτο τον βυζαντινό μουσικό μας πλούτο".

"Η Βυζαντινή Εκκλησιαστική Μουσική είναι τέχνη προσευχητική και λειτουργική", σημείωσε, ο σεβασμιότατος. "Την χρησιμοποιεί η Εκκλησία προς έκφραση και εκδήλωση των προς τον Θεό ιερών της ψυχής συναισθημάτων. Η βυζαντινή μουσική γίνεται χειραγωγός προς τις απείρους ουρανίους λάμψεις, προς το θείο γνόφο του μαρτυρίου της πίστεως, προς την υπέργεια πραγματικότητα του επέκεινα. Με την εκφραστική της γλώσσα, η βυζαντινή μουσική μας ανάγει στην κατανόηση του περιεχομένου των ψαλλομένων ύμνων και αποβαίνει αληθινός μυσταγωγός των πιστών και όχημα θείο με το οποίο μεταβαίνουμε, "από γης προς ουρανόν".

"Η βυζαντινή μουσική δεν αποβλέπει στην απόλαυση του ακροάματος και μόνον, αλλά στην ψυχική ανάταση και την πνευματοποίηση του χοϊκού ανθρώπου", τόνισε ο επίσκοπος Κύκκου. "Η βυζαντινή μουσική είναι εκείνη που για αιώνες ακούετο κάτω από τους θόλους των ιερών ναών του Βυζαντίου. Είναι εκείνη που οδήγησε στους κόλπους της ορθοδοξίας, τους σλαβικούς και άλλους λαούς, που εντυπωσιάσθηκαν από το άκουσμά της. Είναι εκείνη που υπηρετεί με φόβο Θεού το μυστήριο της εν Χριστώ απολυτρώσεως. Γι' αυτό και έχουμε χρέος την κληρονομιά αυτή, τον προγονικό αυτό θησαυρό να διαφυλάξουμε άσπιλο και αμόλυντο".

Κατά τον Κύκκου Νικηφόρο, το συνέδριο αυτό, θέλησε "να τονίσει την ευθύνη όλως μας έναντι της παρακαταθήκης αυτής των πατέρων μας. Θέλησε να καταστήσει σαφές το μέγεθος του προγονικού αυτού θησαυρού, τον οποίο διαθέτουμε και τον οποίον πρέπει να προστατεύουμε από πλαστογραφήσεις και παραποιήσεις, κυρίως, επιτηδείων ξένων".

Παράλληλα, το Συνέδριο αυτό "προσέφερε τη δυνατότητα περαιτέρω αξιολογήσεως μιας από τις ωραιότερες εκφάνσεις της πολιτιστικής δημιουργίας των προγόνων μας, όπως είναι η βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική και απέβλεπε στην προαγωγή της βυζαντινής μουσικής στο αυθεντικό της πνεύμα", επεσήμανε καταλήγοντας ο Κύκκου Νικηφόρος.

Στο συνέδριο αυτό μίλησαν διάφοροι πανεπιστημιακοί και άλλοι ειδικοί της ψαλτικής τέχνης από τον ελλαδικό και κυπριακό χώρο και παράλληλα ερμηνεύθηκαν αναστάσιμοι ύμνοι από τις χορωδίες της Ιεράς Μονής Κύκκου και της χορωδίας "Ρωμανός ο Μελωδός" της Μητροπόλεως Λεμεσού και το κοινό είχε την ευκαιρία να γευτεί την πλούσια τράπεζα της ορθοδόξου Ρωμαίικης μελουργίας.